“SuckSeed ห่วยขั้นเทพ” เป็นหนังแนว “Coming of Age” ตามสไตล์ถนัดของ GTH อิีกเรื่องหนึ่งหลังจากประสบความสำเร็จแบบล้นหลามจากทั้ง  “แฟนฉัน” “เพื่อนสนิท” และ “Seasons Change” (ผมไม่ได้ดู “ปิดเทอมใหญ่ฯ” จึงขอละไว้ในที่นี้)

หน้าหนังที่โปรโมทออกมาในเทรลเลอร์จะเป็นเรื่องราวของชีวิตวัยรุ่น ม ปลาย มีเรื่องราวของดนตรี และความรัก โดยมีจุดขายตรงที่บรรดาตัวเอกทั้งนั้น “ห่วย” แต่ก็ยังกล้าๆ ที่จะฝันถึงการเข้ารอบสุดท้ายของการประกวดฮอทเวฟ เวทีของนักดนตรี ม ปลาย ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด (ไม่แน่ใจว่าปัจจุบันยังมีอยู่ไหม ใครรู้รบกวนช่วยบอกทีครับ )

ความรู้สึกของผมหลังจากได้ดูเทรลเลอร์นั้นต้องบอกตรงๆว่า “เฉยๆ” ออกจะออกแนวคิดว่า คงไม่ไปดู เสียด้วยซ้ำ เพราะหลังๆหนังแนวนี้มันค่อนข้างจะเยอะ ทั้งจาก GTH เองหรือค่ายอื่นๆ อีกทั้งในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง แว่บแรกที่เห็นนางเอก น้องแนท ณัฐชา นวลแจ่ม นั้นผมกลับไม่รู้สึก ปิ๊งปั๊ง เธอมากนัก เพราะว่า แนท นั้นไม่ใช่นางเอกที่สวย แบบที่เห้ยย สวยว่ะ สวยสาดดด เหมือน ใบเฟิร์น หรือต่าย หรือ นาถ (ดุจดาว) ซึ่งความคิดนี้ต้องบอกว่าผิดถนัดอย่างสิ้นเชิงเมื่อผมได้มีโอกาสไปดูหนังเรื่องนี้จริงๆในโรง (ถึงสองรอบ)

จุดเปลี่ยนจากความ “เฉยๆ คงไม่ดู” ไปสู่การเสียเงินดูเรื่องนี้รอบแรกนั้นเกิดจาก “กระแส” ใน pantip และแวดวงไซเบอร์ twitter,facebook ล้วนๆเลยครับ เพราะว่า feedback ของหนังนั้นออกมา “ดีมาก” มีการชมกันไม่ขาดสาย ทั้งตัวหนังเอง และตัวนางเอก รวมไปถึงดารานำชายทั้งสามคนด้วย

[SPOILER WARNING – โคตร SPOIL ละเอียดยิบ อย่าอ่านถ้ายังไม่ได้ดูครับ]

15 นาทีแรก

จั่วหัวให้เท่ๆไปงั้น ผมไม่รู้หรอกว่าจริงๆมัน 15 นาทีหรือมากกว่า สำหรับเรื่องราว “Prologue” วัยเด็กของเรื่องนี้ มันเป็นช่วงเวลาเปิดตัวที่ผมค่อนข้างจะ “ไม่อิน” และรู้สึกเฝือๆ พอสมควร นั่นก็เพราะการแสดงของ ดาราเด็ก นั้นยังดูเป็น ดาราเด็ก อยู่มาก ความเป็นธรรมชาติและอะไรหลายๆอย่างมันไม่ “เนียน” เหมือนตอนนั่งดู “แฟนฉัน” ในขณะเดียวกันหลายๆฉาก ก็ให้อารมณ์เหมือน “แฟนฉัน” remake (เช่น ฉากที่แม่ขึ้นมาว่าเป็ดเรื่องใส่รองเท้านอน ไม่ทำการบ้าน บลาๆ) ส่วนการคัดเลือก “หน้าตา” ของดาราเด็กนั้น ต้องบอกว่า GTH ทำได้น่าประทับใจมาก เป็ด ในตอนเด็ก ยิ้มให้อารมณ์เหมือนเป็ดในตอนโตมากๆ เช่นเดียวกันกับน้องเด็กผู้หญิงที่แสดงเป็นเอิญ ก็มีอะไรหลายๆอย่างคล้ายๆกันอยู่

ผมเข้าใจว่า Prologue นี้ มีหน้าที่ของมันคือการตอกย้ำ “ของแสลง” ในใจของคนแอบรักทุกคนว่า ถ้าความแตกไปแล้ว เค้าไม่ชอบเรามันจะ Bad End แค่ไหน (โดนเพื่อนล้อ โดนสาวเจ้าต่อว่า แถมซ้ำยังทำให้สาวเจ้าร้องไห้เสียอีก)

นอกจากนี้อีก point นึงก็คงเป็นการแสดงถึงความสัมพันธ์ ระหว่าง คุ้ง กับ เป็ด ว่าสนิทสนมและรักกันมากขนาดไหน ในฉากที่เป็ดโดนล้อเรื่องร้องเพลง แล้วคุ้งเอากระดาษปาหัวเพื่อนแก้แค้นแทนซะเลย ซึ่งจุดนี้เป็นจุดสำคัญจุดหนึ่งที่จะ reflect ถึงเหตุผลหลายๆอย่างในตอน climax ของเรื่อง

Coming of Ages

พอเรื่องราวเริ่มเข้ามาสู่ตอนโต Coming of Ages attack ก็เริ่มพรั่งพรูมากขึ้น หลังจากปล่อยหมัดแย๊ปจากเพลง “อยากจะเห็นหน้าคุณ” และเอา พี่ป๊อด มาร้อง “ก่อน” เรียกน้ำย่อยกันไปแล้ว มาในช่วงนี้หนังเริ่มที่จะใส่ “ของเล่น” สมัยเรียนทั้งหลายแหล่เข้ามา ไม่ว่าจะเป็น “การ์ดยูกิ” (ซึ่งผมถือว่า หลงยุค พอสมควร เพราะว่า timeline ของหนังช่วงนี้มันคือปี 2550 ซึ่งการ์ดยูกิ มันโคตรจะ out ไปนานแล้ว แต่ก็พอยอมรับได้) ผมคิดว่า Blue Eyes White Dragon และ Red Eyes Black Dragon นั้นประสบความสำเร็จเรียกรอยยิ้มจากคนดูได้มากแน่ๆ

ถัดจากการ์ดยูกิก็มีการรำลึกถึงลูกดิ่ง YoYo, Roller Blade และเกมส์ Dance Dance Revolution ภาคเกมส์ตู้ ซึ่งล้วนแล้วแต่อยู่ในความทรงจำของเด็กวัยรุ่นที่เกิดในสมัย 252x และอาจจะรวมถึง 253x ช่วงต้นๆ ด้วย (ผมเข้าใจว่าลุ่นหลังจาก 2535 นั้นน่าจะแทบไม่ทันช่วง Roller Blade เฟื่องฟูกันแล้ว) ซึ่งนี่เป็นจุดเด่นของเรื่องนี้ที่ GTH จงใจ เจาะกลุ่มเป้าหมาย (ซึ่งก็คือพวกเรา) อย่างเต็มๆ เรียกว่าถ้าชวน พ่อแม่ลุงป้าน้าอา ไปดูเรื่องนี้ ท่านก็คงได้แค่ หึหึ ในใจ แล้วถามว่า อะไรของมันว๊ะ!

เนื้อเรื่องช่วงนี้ยังแสดงตัวตนของ คุ้ง ออกมาอีกหน่อย คือความหุนหันพลันแล่น ทำอะไรตามอารมณ์ รักง่าย หน่ายไว ด้วย

ปิ๊กกีตาร์ Blue Eyes นี่อยากได้จริงๆ มีคนทำขายไหม เจ๋งกว่าปิ๊กที่แถมจากการซื้อตั๋วล่วงหน้าจมเลย

กลอน

ถือเป็น 1 ฉากใหญ่ที่น่ารักอันดับต้นๆของเรื่องนี้ ในตอนที่เป็ดสะกดรอยตาม Ex เพื่อดู “การจีบสาว” และแต่งมันออกมาเป็นเพลงกลอน เนื้อเรื่องช่วงนี้ยังเป็นช่วงพีคที่สุดของความสัมพันธ์ของตัวแสดงนำทั้งสี่คน เป็ด-คุ้ง-Ex-เอิญ อีกด้วย

มีสองฉากในช่วงนี้ที่เป็นความประทับใจส่วนตัวของผม นั่นก็คือฉากห้องซ้อมดนตรี และฉากชกมวย ซึ่งผม “เข้าใจว่า” ทั้งสองฉากนั้นถ่ายทำที่ รร.ผะดุงศิษย์พิทยา ซึ่งเป็นโรงเรียนเก่าช่วงประถมของผม ต้องยอมรับว่าตอนดูรอบแรกนั้นผม “ไม่ได้เอะใจเลย” แต่พอมีเพื่อนเก่ามาบอกทาง facebook จึงได้ตั้งใจสังเกตในการไปดูรอบที่สอง แล้วก็คิดว่า น่าจะใช่ เพราะเมื่อกล้องถ่ายไปที่ประตู และclose ไปที่พื้น มันดูคุ้นๆอยู่ ประกอบกับ รร.ผะดุงศิษย์พิทยา นั้นเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงในเรื่อง “มวยสากลสมัครเล่น” อยู่แล้ว ผมจึงคิด(เอาเอง) ว่าฉากต่อยมวยก็น่าจะถ่ายที่นี่ด้วยเช่นเดียวกัน (คงมีโรงเรียนจำนวนไม่มากนัก ที่มี สนามมวย อยู่ข้างๆโรงอาหาร) อ้อ รร.ผม ยังมีการจัดการแข่งขัน มวยสากลสมัครเล่น “นวมทอง” ทุกปีอีกด้วยนะ (ไม่รู้สมัยนี้ยังมีหรือเปล่า)

อย่างไรก็ตาม ข้อมูลข้างต้นนี้เป็นเพียง การเข้าใจไปเอง ของผมคนเดียวล้วนๆ จะยืนยังหรืออ้างอิงยังไงก็รอดูเฉลยใน “Disc2” ของ DVD ของเรื่องนี้ละกันครับ (คิดเอาเองอีกล่ะ ว่าต้องมีบอก)

ดนตรี

“เพลงมันก็มีอยู่สองอย่างนั่นละ ถ้ามันเร็ว มันก็ Rock ถ้ามันช้า มันก็เป็นเพลงรัก” เป็นประโยคที่ผมชอบมาก และผมคิดว่า Grammy นั้น เสียดสีวงการของตัวเองอยู่ด้วย เพราะเพลงในตลาดหลักบ้านเรานั้น “มันเป็นแบบนี้จริงๆ” แล้วผมก็ชอบที่มีเด็กอีกคนมาขัดว่า “แล้วลูกทุ่งล่ะ สามช่า ไทยเดิม ล่ะ” มันเหมือนเป็นการเสียดสีพวกเรากลายๆ ว่า ฟังแต่ “Rock” กะ “รัก” จนลืมไปแล้วรึเปล่าว่ามีเพลงแบบอื่นๆอยู่ด้วย

Seasons Change เลือกใช้ดนตรี Classic ในการประกอบอารมณ์ จังหวะ และช่วงเวลาของเรื่อง SuckSeed ก็ทำได้ดีไม่แพ้กัน ในแบบฉบับของดนตรี “Rock” โดย Rocker ระดับแนวหน้าของประเทศไทยในช่วง10-15 ปีที่ผ่านมา เราได้เห็นครบ(และบางวงก็โผล่มาเพียงชื่อ หรือส่งเพลงมาเป็นตัวแทน) ทั้ง ModernDog, Paradox, BlackHead, Big Ass, Kala, Clash, LOSO, บางแก้ว, BodySlam, บร๊ะเจ้าโจ๊ก SoCool อีกทั้งรุ่นเก๋าอย่าง อัสนี-วสันต์ ก็มาด้วย (น่าเสียดายที่ด้วยข้อจำกัดของ “สังกัด” นั้นทำให้เราอดเห็น ไอน้ำ หรือ Hyper ในหนังเรื่องนี้ด้วย)

การนำนักร้องจริงๆ มาประกอบฉากนั้น “ได้อารมณ์”เอามากๆ และผมชื่นชมคนคิดฉากพวกนี้จริงๆ มันทำให้หนังเรื่องนี้มีจุดเด่นที่ชัดเจนมาก เวลาหลับตาแล้วย้อนกลับไปนึกถึง ใครจะลืมฉากพี่แด๊กกระโดดน้ำ พี่ปูโดนไฟเผา หรือบร๊ะเจ้าโจ๊กบนรถไฟกันได้ละ จริงไหม

(ผมชอบการปรากฎตัวของ SoCool บนรถไฟมาก เป็นฉากที่ผมคิดว่า SoCool เท่ว่ะ แบบจริงจัง เป็นครั้งแรก )

ส่วนเพลง Original Soundtrack อย่าง “ทุ้มในใจ” นั้นผมกลับไม่ค่อยชอบเท่าไร สำหรับเรื่องนี้เพลงที่ติดหูและชอบมาก น่าจะเป็นเพลง “เพลงที่ฉันไม่ได้แต่ง” มากกว่า เพราะเนื้อร้องและทำนองมันเหมาะสำหรับหนังเรื่องนี้มากๆ ในขณะเดียวกันเพลง “ซักซี้ดนึง” ก็เป็นเพลงที่มันส์ อย่างที่เอิญว่าไว้จริงๆ ยิ่งได้ฟังเวอร์ชัน Paradox ใน OST album ก็ยิ่งรู้สึกชอบเพลงนี้มากขึ้น

เสียงของ แนท ณัฐชา เพราะ น่าฟังมาก น่าเสียดายที่ OST album นั้นไม่มีเพลงที่ทำขึ้นใหม่ (เหมือนสมัย Seasons Change) เลย แต่ก็ยังแอบหวังว่าจะได้ฟังเพลงต่อๆไปของน้องเค้าอีก เหมือนอย่างที่ หนูนา ทำมาแล้ว (เสียงหนูนา ผมก็ชอบมาก ถึงจะไม่ได้รู้สึกประทับใจกับ กวน มึน โฮ ก็เถอะ)

(ผมฟังเพลง “เพลงที่ฉันไม่ได้แต่ง” เวอร์ชัน Arena ซ้ำเป็น 10 รอบหลังจากที่ดูหนังรอบแรก)

THE ARENA

เราได้เห็นชื่อวงตลกๆในเรื่องนี้ อย่าง“คอนโดมิเนียมคุณลุง” ซึ่งล้อ “อพาร์ทเมนท์คุณป้า” อย่างไม่ปิดบังแต่ถ้าเราลองมามองดูที่วงหลักอย่าง Arena นั้นมันก็มีความหมายแฝงในตัวมันเองเหมือนกัน (ส่วนวงของพระเอก อย่าง SuckSeed นั้นมีคำอธิบายชื่อวงพร้อมสรรพอยู่แล้วในตัวเรื่อง)

ทำไมถึง The Arena?

อันนี้เป็นความเข้าใจ(ไปเอง) อีกแล้ว เพราะว่า 2 ใน 4 นักดนตรีในวงนี้ มีชื่อ “ล้อ” กับสนามฟุตบอลใหญ่ในประเทศเรานั่นเองครับ ซึ่งก็คือ “ราช ฉมัง” (สนาม ราชมังคลากีฬาสถาน หัวหมาก) และ “โดม ฮันเดอร์” หรือ ธันเดอร์โดม ยามาฮ่า สเตเดี้ยม ของ เมืองทอง ยูไนเต็ด) ในขณะที่ผมหาคำอธิบายให้อีก 2 คนในวงไม่ได้ เพราะ “เค โอวว” กะอีกคนที่โดนไล่ออกจากวง (จำชื่อไม่ได้) นั้นดูจะไม่สอดคล้องกับสนามกีฬาใดๆเลย ถ้าใครรู้ก็บอกกล่าวกันได้นะครับ

นางเอก

อย่างที่ผมบอกไปในตอนแรกว่า น้องแนท นั้นไม่ใช่นางเอกประเภท สวยเวอร์ๆ หรือ สวยนางฟ้า เพราะว่าอย่างแรกเลยคือเธอ “ไม่ขาว” (ฮา) ตามสมัยนิยมสักเท่าไร ซึ่งนั่นเป็นความจริงถ้าเราตัดสินจากเพียง ภาพนิ่ง หรือจากเทรลเลอร์สั้นๆ

เมื่ออยู่ในตัวหนัง ความคิดนี้จะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เพราะบทที่เธอได้ และสิ่งที่เธอแสดงออกมานั้น “ส่งเสริมกันได้อย่างไม่มีที่ติ” รอยยิ้มที่ทำเอาหลายคนใจละลายในฉาก “คิดเองบ้างดิ” คงไม่ใช่สิ่งที่ความสวยอย่างเดียวจะทำได้ ซึ่งรอยยิ้มนี้เองที่เป็น “ไม้ตาย” และ “จุดเด่น” ที่สุดของนางเอกหน้าใหม่คนนี้ ยิ้มแบบไม่เห็นฟัน ยิ้มแบบอมยิ้ม ยิ้มแบบเศร้าๆ ยิ้มทั้งน้ำตา โอย จะน่ารักไปไหนคร้าบบ

ตรงจุดนี้ผมมองว่าต้องให้เครดิตกับ ผู้กำกับ เต็มๆ ที่เลือกให้นักแสดงใช้ “รอยยิ้ม” ที่เหมาะสมกับตนได้อย่างดีที่สุด เราเห็นนางเอกสวยๆมากมาย ยิ้ม หรือ ร้องไห้ แล้ว ไม่สวย ในละครหลังข่าวดาษดื่นจนเสียของกันจนชินตา แต่ผู้กำกับของ GTH utilize นางเอกของเค้าได้ดีที่สุดจริงๆ

ไม่ว่าหนังจะแป้กหรือไม่ GTH’s Angels (ตั้งเอง เอามาแข่งกะ Disney’s Princesses) ก็ไม่เคยทำให้เราผิดหวังจริงๆ

Flaw นิดเดียวก็คือพอเจอฉาก close up หน้าเข้าไป ตาของแนทดูจะช้ำๆ ไม่สวยสักเท่าไร แต่ก็โอเคล๊ะ แค่นี้ก็ละลายกันละ จริงไหมคับ

พระเอก

เป็นความจริงที่ยากจะยอมรับ แต่ผมพบว่า พระเอก ในเรื่องนี้ มีสเน่ห์มาก (น้องเค้าชื่อ เก้า ใช่ปะ?) การแสดงสีหน้า และรอยยิ้มซื่อๆ นั้นถือว่าทำได้ดีมากๆ ทำเอาผมนึกถึง บอล ของ Seasons Change ซึ่งก็เป็นพระเอกคนที่ผมชอบคนหนึ่ง มีหนังไม่มากนักที่จะทำให้ผมต้องเลือกมองสีหน้าพระเอกหรือหน้านางเอก(ฮา) แต่เรื่องนี้คือหนึ่งในนั้นครับ

คุ้ง แอนด์ เฟรนส์

หนังเรื่องนี้เป็นหนังที่แปลก เมื่อพระเอก และนางเอก กลับไม่ใช่สาระสำคัญ และไม่ใช่ตัวขับเคลื่อนเรื่องเลย คนที่มีบทบาทในการขับเคลื่อนเรื่องนี้ไปมากที่สุด กลับเป็นเพื่อนสนิทของพระเอกอย่าง คุ้ง นั่นเอง

คุ้งเป็นคนที่มีอิทธิพลกับชีวิตของเป็ดมาก รวมไปถึงไว้ใจเป็ดมากๆ จะทำอะไรก็ทำกับเป็ด ชอบสาวคนไหนก็มาบอกเป็ดก่อน อกหักก็มาหาเป็ด (แต่พออินเลิฟเมิงปลีกตัวออกไปก่อนเลยนะเพื่อน ฮาๆ) เรียกว่าทั้งชีวิตของคุ้งก็มีแต่เป็ด และเป็ดมันก็มีแต่คุ้ง และมันก็ยังคงเป็นแบบนั้นถึงแม้ว่าจะมี Ex เข้ามาร่วมก๊วนในภายหลัง โดยเราจะสังเกตว่า Ex ไม่มีบทบาทในการช่วยไกล่เกลี่ยข้อพิพาทระหว่างทั้งสองคนใน Climax ของเรื่องเลย ถ้าเราไม่มองว่าผู้กำกับ “จงใจจนเกินไป” ให้มันยืดเยื้อไปเคลียร์กันเองในสามปีให้หลัง เราก็จะมองแบบเข้าข้างผู้กำกับ ได้ว่า เพราะ Ex นั้นอยู่ในวงนอกระหว่างเป็ดกับคุ้ง อีกที จึงไม่สามารถเข้ามามีส่วนได้มากนักในเรื่องนี้

นี่เป็นจุดหนึ่งที่ เอิญ ก็ทราบดีมาตลอด ตั้งแต่ก่อนจะเริ่มคบกัน จนกระทั่งถึงวันที่ต้องเลิกกัน และเมื่อกลับมา “เหมือนเดิม” อีกครั้งหนึ่ง

เอิญ เป็นผู้หญิงที่หาไม่ได้ได้ยากในชีวิตจริง ผู้หญิงที่เข้าใจในความสัมพันธ์ระหว่าง เพื่อนกับเพื่อน ของผู้ชาย เข้าใจว่าทำไมเป็ดถึงต้องเลิกกับตน เพื่ออะไรสักอย่างที่เป็ดก็บอกไม่ถูก (ผมก็ไม่เข้าใจมัน หงุดหงิดมากตอนนี้ 55)

เอิญ เป็นผู้หญิงที่ไม่พูดมาก แต่ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเอง มีจริตที่งดงามและพอดีในการกล้าที่จะพูดความในใจของตัวเอง เรียกว่าเป็น Character ที่ Perfect จนเกินจริงที่สุดคนหนึ่งก็ว่าได้

Climax

Climax ของเรื่องนี้นั้นเกิดมาจากความ Suck ของพระเอกอย่าง เป็ด คนเดียวล้วนๆ ถ้าเราพิจารณาจากว่าเป็ดมีโอกาสถึง 3 ครั้ง ในการที่จะบอกให้ คุ้ง รู้ว่าตนชอบเอิญ โดยที่คุ้งจะ ไม่รู้สึกโกรธ หรือแม้แต่ไม่พอใจแม้แต่นิดเดียว แต่เป็ดเลือกที่จะ “ไม่ทำ” มันทั้ง 3 ครั้ง

ครั้งแรกคือที่สนามบินในตอนเด็ก

สองคือคุ้งโผล่เข้ามาบอกว่า มึงชอบเอิญหรอ ก่อนที่คุ้งจะบอกว่า ตนนั้นชอบเอิญ

ครั้งสุดท้ายคือ หน้าเวทีรอบสุดท้ายฮอทเวฟที่กรุงเทพ หลังจากคุ้งอกหักเรียบร้อย

ผมมองว่าเป็ดปากแข็งอย่างไร้เหตุผล จนดูเหมือนคนเขียนบทจงใจจะให้มันเป็นแบบนี้จนเกินไป เพราะถ้าเราพิจารณาจากความสนิทของคุ้งและเป็ด มันแทบจะเป็นไปไมได้เลยที่สองคนนี้จะไม่คุยกันว่า “เห้ย คุ้ง เอิญน่ารักว่ะ” หรืออะไรแบบนี้ ในตอนแรกๆ คุ้งไม่ได้ชอบอะไรเอิญมากมายไปกว่า ผู้หญิงน่ารักๆ คนนึง ซึ่งเป็ดสามารถคุยเรื่องนี้กับคุ้งได้สบายๆ ในขณะที่ตอนที่สามนั้นคุ้งเป็นคนพูดเองว่าจะลืมเอิญไปแล้ว ตรงนั้นถ้าเป็ดบอกความจริงทั้งหมดที่ผ่านมากับคุ้งไป คุ้งก็น่าจะใจกว้างพอที่จะยอมรับได้ เพราะจริงๆแล้ว เป็ดนั้นเป็นคนเสียสละให้คุ้งมาก่อนแท้ๆ

“แต่กูชอบเอิญก่อนมึงอีกนะ”

ผมมองว่า 1 ใน 3 ตอนนี้ เป็ดสามารถเลือกตอนไหนที่จะบอกคุ้งก็ได้ทั้งนั้น แล้วเรื่องมันจะไม่ Suck มาจนตอน Climax แบบนี้ แต่ก็นั่นแหละ คนเขียนบทอยากให้มันเป็นแบบนี้ มันก็ต้องเป็นแบบนี้

ถามว่าทำไมคุ้งถึงโกรธเป็ดขนาดนั้น ผู้หญิงคนเดียวให้เพื่อนไม่ได้หรอ ขนาดเป็ดยังยอมให้คุ้งได้ก่อนเลย

อย่างที่เกริ่นไปตอนต้นๆแล้วว่าคุ้งนั้นเป็นคนที่เปิดเผยมาก โดยเฉพาะกับเป็ด เรียกว่าคุ้งคุยกับเป็ดได้ทุกเรื่อง ดังนั้นอารมณ์ของคุ้งในตอนนั้นคงผสมปนเปกันระหว่าง น้อยใจเป็ด ที่ไม่บอกกับตนก่อนเลย ไม่มีทีท่าจะบอกเลยด้วยซ้ำ ได้รู้ก็เพราะเนื้อเพลงที่เอิญร้อง คุ้งคงรู้สึกว่า มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขากับเป็ด ทำไมเป็ดถึงทำแบบนี้ เป็ดไม่ไว้ใจเขา หรือมองว่าเขาใจแคบหรือถึงไม่บอก

ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม คุ้งเสียความรู้สึกกับเป็ดมาก เพราะคุ้งเชื่อมาตลอดว่าเป็ดไม่ได้ชอบเอิญ (และเป็ดก็ยืนยันกับคุ้งเหมือนเดิมตลอด) ผมเชื่อว่า คุ้งไม่ได้โกรธที่เป็ดชอบผู้หญิงคนเดียวกับตน แต่คุ้งโกรธที่เป็ดไม่ยอมบอกตนมากกว่า

Evolution

หนังเรื่องนี้มีทั้งหมด 3 ยุค คือตอนยุคเด็ก ยุค ม ปลาย และยุคหลังเรียนจบไปแล้วสามปี

เราได้เห็นพัฒนาการของสิ่งต่างๆ มากมายในหนัง ไม่ว่าจะเป็น

เครื่องเล่นเทป Cassette –> CD Player –> iPod

PlayStation 1 –> PlayStation 2 (ในห้องนอนของคุ้งกับเคย์)

อีกอย่างที่สำคัญมาก และผมเพิ่งสังเกตในการดูรอบที่ 2 นั้นเอง ก็คือ ความสามารถในการเล่นเบสของเป็ด

ตั้งแต่ต้นเรื่องยันการเลี้ยงรุ่นในตอนท้าย เป็ดเล่นเบสแบบ “ดีดสายบนสายเดียว” มาตลอด เนื่องจากเป็ดนั้นมีพื้นฐานทางดนตรีที่แย่มาก ซึ่งคุ้งเองก็รู้เรื่องนี้ดี แต่ก็ยังอยากเล่นวงดนตรีกับเป็ด จึงให้เป็ดดีดแค่สายบนสายเดียวพอ (นี่ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่าคุ้งเองก็รักเป็ดแค่ไหน เพื่อนมันห่วย แต่ก็ยังอยากเล่นกับมัน)

แต่ว่าในตอน Concert เกษตรแฟร์ตอนจบเรื่อง.. เป็ดเล่นเบสได้ครบทุกสายแล้วครับ!! จริงๆ จะพูดว่าครบทุกสายเลยก็ไม่เต็มปากนัก แต่ผมเห็นเป็ดดีดอย่างน้อย 2 สาย ในคอนเสิร์ตนั้น นั่นก็แสดงให้เห็นถึงพัฒนาการทางดนตรีที่เพิ่มมากขึ้น เหมือนเป็นการแสดงว่า เป็ด เองก็ได้เกิดใหม่แล้วหลังจากเคลียร์ปัญหากะเพื่อนรักอย่างคุ้งได้ และพร้อมแล้วที่จะหลุดจากการเป็น Loser ในชีวิตของเค้า

นอกจากนี้ การที่เอิญเข้ามาเล่นด้วยในฉากนี้นั้นก็มีความหมายมากๆ เพราะนั่นแสดงว่า คุ้งยอมรับความสัมพันธ์ของเป็ดกับเอิญได้แล้ว และความสัมพันธ์ของ คุ้ง แอนด์ เฟรนส์ นั้นก็กลับมาแนบแน่นครบ 4 คนดังเก่าแล้ว

ถือเป็นฉากจบที่แฝงรายละเอียดซึ่งทำให้ตัวหนังนั้นจบได้อย่างสมบูรณ์ และจบดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้แล้ว ความรู้สึกของคนดูเมื่อดูจบคืออิ่มเอิบด้วยความสุขแบบไร้ข้อกังขาจริงๆ (จบด้วยการเล่นดนตรีด้วยกันคล้ายๆกับ Seasons Change แต่ผมว่าทำได้ดีกว่าอีกหนึ่งช่วงตัวเลย เพราะสรุปได้ทั้ง 2 ประเด็นหลักของเรื่อง คุ้ง-เป็ด-เอิญ และ เป็ด-เอิญ-คุ้ง-Ex)

จบแล้วครับ

ขอบคุณที่อ่าน มีอะไรผิดพลาดก็ขออภัยด้วย ยินดีน้อมรับคำติชมนะครับ

ปล – ผมชอบฉาก “อีเป็ด” กับ “อีเนี่ย” มากกก ถึงมากที่สุด น่ารักโคตร มุขนี้ >___<

เพิ่มเติมนิดนึง พอดีผมเพิ่งไปเห็น blog ของพี่ khajochi เขียนรวบรวมเกล็ดเล็กเกล็ดน้อยจากหนังเรื่องนี้มา มีอะไรน่าสนใจมากมายเลยครับ ลองแวะไปดูกันได้ =D http://www.khajochi.com/2011/03/suck-seed_24.html

The Blog-Health-o-Meter™ reads Fresher than ever.

Crunchy numbers

A Boeing 747-400 passenger jet can hold 416 passengers. This blog was viewed about 7,000 times in 2010. That’s about 17 full 747s.

In 2010, there were 3 new posts, growing the total archive of this blog to 22 posts. There were 81 pictures uploaded, taking up a total of 7mb. That’s about 2 pictures per week.

The busiest day of the year was September 22nd with 122 views. The most popular post that day was สิ่งเล็กๆที่เรียกว่า… “หนัง(ไทย)”.

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were sozluk.sourtimes.org, google.co.th, pantip.com, facebook.com, and google.com.

Some visitors came searching, mostly for สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก, avira msn, ใบเฟิร์น สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก, and antivir msn.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

สิ่งเล็กๆที่เรียกว่า… “หนัง(ไทย)” September 2010
4 comments

How to configure Avira Antivir with MSN August 2009
6 comments

Image Rotate in Java #2 : easier to use February 2008
7 comments

Green Pepper December 2009
3 comments

Nexus One : My review April 2010
4 comments

แรงบันดาลใจในการเขียน blog นี้เกิดขึ้นตั้งแต่เดินออกจากโรง หลังจาก “สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่ารัก” จบลง

ผมเป็นคนที่ไม่ได้เข้าโรงหนังบ่อยนัก ยิ่งหลังจากช่วงที่ทำงานมาแล้วนี่ก็น้อยลงเยอะ เรียกว่าในช่วง 2 ปีหลังสุดนี้ น่าจะยังไม่ถึง 10 ครั้งเสียด้วยซ้ำ

ผมเป็นคนชอบดูหนังแนว Feel good ซึ่งแนวนี้ก็แน่นอนว่า GTH เข้าวินอย่างไม่ต้องสงสัย.. แต่ก็ไม่ถึงกับเป็นแฟนบอยของค่ายนี้ เพราะบางเรื่องผมก็ไม่ดูแม้มีแผ่นออกมาให้ดูแล้ว

ผมประทับใจกับ แฟนฉัน และหนังเรื่องนี้เป็นหนังไทยเรื่องที่สองต่อจาก สุริโยไท ที่ผมดูมากกว่า 2 รอบ

ผมชอบ เพื่อนสนิท แต่มันก็ไม่ได้โดนอะไรมากนัก ดากานดา ไม่ใช่ผู้หญิงในฝันสำหรับผม เรื่องนี้ผมประทับใจ โอปอล มากกว่าซะด้วยซ้ำ

ผมคลั่งใคล้ Seasons Change และนี่คือหนังที่ผมดูซ้ำมากที่สุดในชีวิต 8 รอบ.. (หรือ 9 นี่แหละ ไม่แน่ใจ) รวมถึงเป็นเรื่องเดียวในชีวิตที่ซื้อแผ่น Limited Edition ไว้ครอบครอง

ผมชอบ สายลับจับบ้านเล็ก นี่เป็นอีกครั้งที่ GTH แสดงจุดยืน Feel good ได้ดีมากๆ แต่มานั่งคิดดูแล้วก็ไม่น่าเชื่อเหมือนกัน ว่าผมไม่เคยดูซ้ำแม้แต่รอบเดียว (แต่คิดถึงแล้วก็อยากดูนะ)

ผม ไม่เคยดู ปิดเทอมใหญ่ฯ ส่วน Final Score นั้นไม่ตอบโจทย์สำหรับผม สิ่งดีๆที่ได้จากเรื่องนี้สำหรับผมคือ “คิดถึงโรงเรียน” หนังเรื่องนี้สอบตกเรื่องการพาผมกลับไปสู่ชีวิตช่วงเอนทรานซ์อย่างสิ้นเชิง และหลายๆอย่างสำหรับผม มันไม่ “สด” อย่างที่หนังพยายามโปรโมท

ผม ผิดหวังอย่างร้ายแรง กับ หนีตามกาลิเลโอ.. ที่ผมหวังไว้เยอะมาก ตั้งแต่เห็นชื่อผู้กำกับ (นิธิวัฒน์ ธราธร – ผู้กำกับ Seasons Change) เรื่องนี้ผมรู้สึกว่า ตัวหนังมัน “หลงทาง” ไปหน่อย.. จะสุข ก็สุขไม่สุด ดราม่ามันเข้ามาเยอะและหนักเกินไป ตั้งแต่กลางเรื่องถึงปลายเรื่อง ต้นเรื่องก็ใช่ว่าจะไม่ดราม่านะ.. มันเลยเป็นส่วนผสมที่ ไม่ลงตัว เอาซะเลย สำหรับหนังที่ควรจะ Feel good เรื่องนี้

รถไฟฟ้า มาหานะเธอ เป็นเรื่องที่ดี น่ารักตามแบบฉบับ GTH อีกครั้ง แต่น่าเสียดายที่ช่วงท้ายเรื่องมันค่อนข้างจะขัดใจ ไปซักหน่อย

นอกสาย GTH แล้วผมยังชอบหนังไทย แนว comedy อีกหลายเรื่อง หนังของ หม่ำ จ๊กม๊ก ที่มักจะถูกตีค่าต่ำจากนักวิจารณ์ (แต่ทำเงินสูง) ผมก็ชอบนะ หนังหม่ำมัน “ไม่ดราม่า”ดี ดูแล้วสบายหัว

หนังอย่าง มะ..หมา 4 ขาครับ เป็นอีกเรื่องที่ประทับใจมาก ถึงตัวหนังจะไม่ได้ดีเลิศเลอ แต่ก็เป็นหนังที่ ”ดูแล้วมีความสุข”(เขียนถึงจุดนี้ ผมรู้สึกว่าผมเป็นคนชอบดูหนังไทยมากกว่าหนังต่างประเทศอีกแฮะ..)

สำหรับในช่วงนี้ กระแสของหนังไทยนั้นกลับมาแรงอีกครั้งโดยมีตัวชูโรงคือ กวน มึน โฮ ของ GTH เจ้าพ่อ Feel good เจ้าเก่า กับ สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก หนัง romantic comedy แบบแท้ๆเรื่องแรกรึเปล่าก็ไม่รู้ของ WorkPoint 

บอกตรงๆว่า ตอนแรกผมอยากจะไปดู กวน มึน โฮ และแทบไม่ได้ให้ความสนใจกับ สิ่งเล็กๆ เลย จนกระทั่งคนรอบตัว ทั้งคุณเพื่อน @phanitaw คุณพี่ @artkrub และคุณแฟน.. (@.. เอ้ย ไม่เล่น twitter) มาเป่าหูให้ฟังว่า เรื่องนี้แหละ เทพ เมพขิงๆ กว่า กวน มึน โฮ หลายเท่านัก

สุดท้าย ก็เลยมาจบที่ สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก ณ พารากอน ซีนิเพลกซ์ จนได้ (ที่ซึ่งพนักงานขายตั๋ว และป๊อปคอร์นหน้าหงิกเป็นตูด.. พี่คร้าบ ผมไปปล้นเงินพ่อพี่มาซื้อตั๋ว/ป๊อปคอร์นหรอค้าบ – -“)

เข้าโรงไปไม่นาน ก็พบว่าหนังดึงดูดตัวผมเข้าไปมีอารมณ์ร่วมได้เร็วมาก (ปกติผมจะเป็นพวกสมาธิสั้น หนังอย่าง avatar ยังต้องใช้เวลาราวๆ 15-20 นาทีกว่าผมจะมีอารมณ์ร่วมไปกับมัน) หนังพยายามสะท้อน “รักแรก” ในวัยเรียนออกมาในมุมของฝ่ายหญิง ผู้ชายอย่างผมจึงไม่ได้ถึงกับ “โดน” มากนัก อีกทั้งประสบการณ์ในการอยู่ร่วมโรงเรียนเดี่ยวกับคนที่แอบชอบนั้นก็ไม่มีเอาซะเลย (ผมเรียน รร ชายล้วน สมัย มัธยม) แต่หลายๆสิ่งในหนัง ก็ต้องยอมรับว่า คนเขียนบท “เข้าถึง” รักใสๆแบบ puppy love ช่วงมัธยมต้น อย่างแท้จริง การแอบรัก การพยายามทำให้คนที่เราชอบประทับใจ การแอบชอบคนที่เค้าชอบคนอื่นอยู่ ความเจ็บปวดของคนที่เป็นได้เพียง“สะพาน” มิตรภาพที่่ต้องเลือก ระหว่าง“เพื่อน”และ“คนที่รัก” ซึ่งมักจะจบลงด้วยปัญหากับอีกฝ่ายหนึ่งซึ่งเราไม่ได้เลือก ฯลฯ

อีกจุดหนึ่งที่ต้องชมของเรื่องนี้คือการเลือกใช้เพลงประกอบได้เข้ากับบรรยากาศ และถูกที่ถูกเวลา จุดเด่นที่เห็นได้ชัดที่สุดก็คือช่วงเวลาของเพลง “สักวันหนึ่ง” และเพลง “เพราะใจ” นั่นเอง 

อีกเรื่องที่ไม่พูดถึงคงไม่ได้ คือ นางเอก ซึ่งถึงกับทำให้กระแสของ มาริโอ นั้นถูกกลืนไปมากทีเดียว เรื่องความน่ารักคงไม่ต้องพูดกัน เพราะ “น่ารักโคตรๆ” อยู่แล้ว แต่ฝีไม้ลายมือของ “น้ำ” หรือ “ใบเฟิร์น” นั้นต้องบอกว่า สุดยอด.. ไม่น่าเชื่อมากๆ ว่านี่จะเป็นนางเอกหน้าใหม่ ฉากร้องไห้ที่ต้องใช้อารมณ์ และเป็นฉากที่เป็นจุดพีคของเรื่อง “ใบเฟิร์น” ทำได้อย่างเยี่ยมยอดและไร้ที่ติ มันเป็นอารมณ์ของคนอกหักที่“ใช่” จริงๆ

“ใบเฟิร์น” เข้าถึงอารมณ์ของคนแอบรัก(ที่ผิดหวัง)ได้อย่างยอดเยี่ยม อย่างที่ดาราอาชีพหลายๆคนยังทำไม่ได้ขนาดนี้ ส่วนฉากอื่นๆนั้นก็ทำได้ดี ความสดใสของวัยรุ่นตอนต้นเรื่อยมาจนถึงกลาง ทำได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีความรู้สึกขัด หรือความรู้สึกเฟคเลยแม้แต่น้อย

ถ้าให้เปรียบเทียบกับหนังในแนวเดียวกันอย่าง Seasons Change ซึ่งเป็นเรื่องที่ “ขึ้นหิ้ง” ไปแล้วสำหรับผม ก็ต้องบอกว่า อยู่ในระดับที่ทัดเทียมกัน ตัวเอกอย่าง“น้ำ” ก็สั่นคลอนบัลลังก์ของ “ดุจดาว” (ที่ถึงแม้ว่าฝีมือในด้านการแสดงนั้น ด้อยกว่า “อ้อม” อย่างชัดเจน แต่ก็นางในฝันอ่ะ.. ใครจะทำไม ) ได้อย่างน่ากลัว

Seasons Change มีบรรยากาศของ อาดาจิ มิซึรุ อยู่อย่างมากมาย ในขณะที่ สิ่งเล็กๆ นั้นไม่ได้มีมากเท่า (แต่ก็ยังพบเห็นได้) จุดแข็งของอาดาจิก็คือ เรื่องของจังหวะและโอกาส การเล่าเรื่องด้วยภาพ การเว้นระยะของความรู้สึกให้คนดูคิดต่อกันไปเอง (ฉากอ้อมซ้อนรถจักรยานของป้อม และ ฉากที่อ้อมให้ปากกาไฮไลท์กับป้อมใน Seasons Change) ในขณะที่ สิ่งเล็กๆก็มีซีนที่ให้ความรู้สึกคล้ายๆกันนี้ในตอน นิทานปลาหมึก นอกจากนี้ในตอนใกล้จบ บนโต๊ะของ”น้ำ” นั้นก็มีหนังสือของ อาดาจิ วางอยู่ด้วย แต่เห็นไม่ชัดว่าเรื่องอะไร (อันนี้คุณแฟนเป็นคนสังเกตุเห็น)

บทบาทของตัวประกอบก็เป็นสิ่งสำคัญเช่นกันในงานของอาดาจิ อาจารย์จิทาโร่และอาจารย์โรซี่ ของ Seasons Change กับ ครูอิน ของ สิ่งเล็กๆ นั้นแทบจะถอดพิมพ์กันมา คือเป็นคนsupport ตัวเอก และเป็นตัวเรียกเสียงหัวเราะ ซึ่งครูอินนั้นมีสไตล์ที่ต่างออกไปจากสองคนแรก ส่วนหนึ่งเพราะเลือกใช้ ตุ๊กกี้ เป็นคนแสดง ซึ่งโดยส่วนตัวผมชอบ “ตลกน่ารัก” แบบ อ.จิทาโร่และโรซี่ มากกว่า “ตลกโปกฮา” แบบ ครูอิน (และตัวประกอบของ อาดาจิ แท้ๆนั้นก็จะเป็นแบบแรกมากกว่า) อย่างไรก็ดี ผมว่าตุ๊กกี้ก็ทำได้เยี่ยมนะ สำหรับบทบาทของเธอ

ถึงแม้หนังทั้งสองเรื่องจะให้ความประทับใจพอๆกัน แต่ผมยังคงรู้สึกว่า Seasons Change นั้นทำให้คนดูโหยหาอยากดูซ้ำ ได้มากกว่า สิ่งเล็กๆ ซึ่งอาจจะเป็นเพราะพล็อตของ Seasons Change นั้นเนียนกว่าสิ่งเล็กๆอยู่พอสมควร ส่วนดราม่าของ Seasons Change นั้นละมุนละม่อมกว่า และ Seasons Change นั้นคลายปมของเรื่องได้ดีกว่าเยอะมาก เช่น ปมเรื่องพ่อของน้ำนั้นมันน่าจะมีอะไรมากกว่านี้ และแรงบันดาลใจของน้ำควรจะแบ่งปันไปหาพ่อมากกว่าที่จะมารวมทุกอย่างไว้ที่พี่โชน ผมคิดว่า ถ้าให้น้ำเรียนเก่งขึ้นเพราะอยากเจอพ่อ(อย่างที่หนังพยายามทำไปในทิศทางนั้นมาตลอด) นั้นจะดูดีกว่าที่จะมาบอกตอนจะจบว่าเป็นเพราะอยากให้พี่โชนสนใจเยอะเลย ดูแล้วก็รู้สึกเหมือนกับว่าหนังใช้ผู้กำกับคนละคนและไม่ได้ทำความเข้าใจซึ่งกันและกันมารึเปล่า มันถึงได้ขัดๆความรู้สึกแบบนี้

พูดถึงตอนจบแล้ว ตอนจบของสิ่งเล็กๆนั้นถือได้ว่าเป็น”จุดด้อย” ที่ใหญ่ที่สุดของเรื่องเลยทีเดียว เรียกว่าทำมาดีหมดทุกอย่างแล้วมาตกม้าตายเอาตอนบทสรุปนั่นเอง หนังพยายามที่จะ“จบดี” มากเกินไปจนเลยจุดที่“ควรจะจบ” ซึ่งการจบดีนั้นก็เป็นสิ่งที่ดี(ผมชอบ) แต่ชั้นเชิงในการจบมันควรจะดีกว่านี้หน่อย.. มาจบแบบนี้เหมือนหมดมุขและทำให้มันจบๆไป ทั้งๆที่ซีนนี้ควรจะเป็นซีนที่เติมเต็มความรู้สึกอิ่มให้กับผู้ชม แต่มันกลับกลายเป็นซีนลวกๆ ที่ทำให้เสียความรู้สึกไปซะอย่างนั้น (แอบคิดไปว่าถ้าเป็นอาดาจิ แกจะจบตรงที่ควรจะจบไปแล้วในฉากไดอารี่) อย่างไรก็ตาม หนังยังมาแก้ตัวได้ในซีนท้ายที่สุดจริงๆ การตัดภาพกลับไปมาแบบนั้น ทำให้คนดูลุ้นกันอย่างได้อารมณ์ทีเดียว

โดยสรุปแล้ว ถ้าเอาแค่ความประทับใจ สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก ทำได้ยอดเยี่ยมดีที่สุดในรอบหลายๆปีของหนังไทย (นับจาก Seasons Change สำหรับผม) แต่ถ้าพูดถึงรายละเอียดของตัวหนังจริงๆ แล้วก็คงต้องบอกว่า มันควรจะดีกว่านี้ได้อีก มันเกือบจะสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว ซึ่งน่าเสียดายมากๆ ถ้าหนังมีการเก็บรายละเอียดที่ดีกว่านี้สักหน่อย เรื่องนี้น่าจะขึ้นแท่นอันดับหนึ่งในดวงใจของผมและหลายๆคนได้ไม่ยากเลย..

มาเริ่มกันเลยแล้วกันนะครับ

• Social Networking

แน่นอนว่านี่เป็นส่วนสำคัญที่สุดส่วนหนึ่งของมือถือสมัยนี้อย่างไม่ต้องสงสัย ใครล่ะที่จะยอมซื้อ Smartphone ที่เล่น Twitter/Facebook ไม่ได้ หรือว่าได้แต่ไม่ดี จริงไหมครับ ?

เริ่มกันที่ Facebook ก่อนเลย.. ต้องบอกว่า android นั้นโชคดีที่ผม “ดอง” รีวิวฉบับนี้ไว้ค่อนข้างนานมาก ซึ่งนานพอที่จะทำให้ facebook for android นั้น ออกตัว update ออกมา 1 ตัว โดยการเพิ่ม native inbox เข้ามาให้ และโดนส่วนตัวผมว่ามัน fix bug บางอย่างออกไปด้วย ซึ่งก็ทำให้ facebook for android นั้นดีขึ้น “ในระดับหนึ่ง” แต่เมื่อเทียบโดยรวม นั้นก็ยังถือว่า facebook for android นั้นยัง “ด้อย” กว่า facebook for iphone อยู่อีกหลายช่วงตัว ทั้งการ touch ที่เป็นตอบสนองต่อ “แถว” แทนที่จะตอบสนองต่อ “ตำแหน่ง” แบบที่ควรจะเป็นใน touch phone ทั่วๆไป (ใน 1 แถวของ facebook จะมี action แบบเดียวเท่านั้น – -“ เช่น ใน 1 news feed ก็สามารถกดได้แบบเดียว คือเข้าไปดูเนื้อหานั้นๆ ไม่สามารถแยกกดดู comment หรือ like persons ได้)

แต่ส่วนที่ทำให้ android นั้นโดดเด่นกว่า iphone อย่างเห็นได้ชัดก็คือ widget ครับ ต้องบอกว่า widget ของ facebook for android นั้น “สวย” และมีประโยชน์ดีทีเดียว โดยตัว widget นั้นจะทำการแสดง status update ของเพื่อนๆ เราบนหน้าจอครับ โดยเรียงตามเวลาที่ update สามารถกด back/next เพื่อดูอันก่อนๆหน้าได้

นอกจากนี้ Facebook for Android นั้นยัง integrate ตัวเองเข้ากับ os อีกด้วย เราจึงสามารถที่จะ share รูปภาพ/video ผ่าน facebook ได้จาก Gallery โดยตรงได้เลย (เจ๋งมาก)

สำหรับ Twitter นั้นก็เพิ่งออก Official Twitter for Android ออกมาเมื่อไม่กี่วันนี้เอง (เห็นไหม การดองก็มีผลดีนะ) ซึ่งสำหรับตัว client นั้นคงไม่มีอะไรที่แตกต่างกับตัวก่อนๆหน้าอย่าง Seesmic, Twidroid มากนัก (ด้อยกว่าด้วยซ้ำเนื่องจากยังไม่มี Retweet with Quote) แต่สิ่งที่ “แตกต่าง” กับ client ตัวอื่นๆ นั้นก็คือการ integrate ตัวเองเข้ากับ android os ซึ่งทำให้เราสามารถเลือก share รูปภาพ/video ผ่าน twitter จาก Gallery ได้โดยตรงเลย (เหมือนกับ facebook)

นอกจากนี้ Twitter for Android ก็ยังมี widget แถมมาให้ด้วย ซึ่งดูจาก Widget และตัว Client แล้ว ต้องบอกว่า “เหมือนใช้ codebase เดียวกัน” กับ Facebook for Android เลย

แต่ว่า Twitter for Android นั้น “มี” ในสิ่งที่ facebook ไม่มี นั่นคือ การรองรับการ Touch บนลิงค์ จริงๆ ไม่ใช่การ Touch แบบ “แถว” เหมือนกับ facebook และ twitter ก็ยังทำส่วนของ UI ให้กลมกลืนกับ android os ได้อย่างสวยงามมากๆด้วย (รูปขวาสุด เมนูสำหรับการ Reply/Retweet จะมีลักษณะเหมือนกับเมนูของ Contact application ของ Android)

นอกจากนี้ ทั้ง twitter และ facebook บน android นั้นยังสามารถที่จะ Sync contact กับมือถือเราได้อีกด้วย ซึ่งผมพบว่ามันเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการได้รูป display pic ของเพื่อนๆใน contact list ครบ (แต่ก่อนต้องไปไล่ขอถ่ายเอา ฮาๆ)

Rating : 5/5

• Map / GPS / Navigator

ต่อกันที่สิ่งที่โทรศัพท์รุ่นสูงๆทุกวันนี้ “ต้องมี” นั่นก็คือ GPS และระบบ Navigator ซึ่ง android นั้นใช้บริการของทาง Google Map และ Google Latitude

functionality ของ Google Map นั้นก็ไม่ได้แตกต่างจากบน PC นัก เพียงแต่ว่ามัน “ปักหมุดไม่ได้” แต่ก็มี app ฟรีบน market ที่ช่วยให้ทำได้อยู่ดี

การค้นหาเส้นทางนั้นก็เหมือนบน PC เช่นกัน เพียงแต่เลือกจุดเริ่มต้นเป็น My Location เพื่อให้ Google Map ใช้ที่อยู่ปัจจุบันของเราจาก GPS ซึ่งมีความแม่นยำ “สูงมากๆ” เมื่อต่อ internet อยู่ ซึ่งก็นับเป็นข้อได้เปลี่ยนของ aGPS นั่นเอง

ใน Google Map for Android นี้เราสามารถที่จะเลือก Layer ในการ display ได้เช่นเดียวกันกับบน PC และมันยังมี Traffic Layer ที่เอาไว้แสดงสภาพการจราจรอีกด้วย!

สำหรับรูปด้านขวาสุดคือ Google Latitude ซึ่งเป็นบริการสำหรับ share location ของเรากับเพื่อนๆ ซึ่งตำแหน่งของเพื่อนที่ share location กับเราอยู่นั้นก็จะปรากฎบน map ของเราเลย (น่ากลัวมากถ้าหากแฟนของคุณใช้ android ด้วย จะทำให้การหนีไปมีกิ๊กเป็นไปอย่างยากลำบาก 555… ทางออกที่ดีคือ ให้คุณเธอใช้อย่างอื่นซะ หรืออย่าให้เธอรู้ถึง feature นี้เด็ดขาด)

สำหรับการ Navigation นั้นยังทำได้ไม่สมบูรณ์เท่าไรนัก เพราะถึงจะมี instruction บอกตามจุดสำคัญๆอยู่ (เช่น “Head West” ในรูปซ้ายสุด) แต่ว่ามันไม่ขึ้นมาโดยอัตโนมัติเมื่อเราเข้าไปใกล้ ดังนั้น อยากรู้ต้องจิ้มดูเอาเอง – -“

นอกจาก Google Map แล้วใน market ยังมี app สำหรับใช้เป็นเข็มทิศดิจิตอล และดูสถานะของ GPS ให้เลือกอยู่หลายเจ้า แน่นอนว่า Map เองก็มีหลายเจ้าเช่นกัน โดยเฉพาะแบบ Offline ที่ไม่ต้องต่อ internet เพื่อใช้งานด้วย (ผมไม่เคยลอง ขอข้ามไปละกัน)

โดยสรุปแล้ว Nexus One เป็น GPS ที่ “ดี” ในระดับหนึ่ง แต่ยังคงไม่สามารถสู้กับ Garmin ได้อย่างแน่นอน ทั้งในเรื่องข้อจำกัดที่ต้องต่อ internet การการนำทางที่ยังไม่ full feature นัก (ในไทยยังไม่รองรับ Street View และ Turn-by-Turn) แต่เท่าที่ใช้งานมา ก็ถือว่าพึ่งพาได้ดีทีเดียวครับ

Rating : 4/5

• Android Market

จะซื้อมือถือที่ลงโปรแกรมได้ทำไม ถ้ามันไม่มีโปรแกรมให้ลง… จริงไหมครับ ?

Android Market นั้นก็คงเปรียบเทียบได้กับ App Store ของ iphone นั่นเอง แต่ปริมาณ app นั้นถือว่ายังห่างกันอยู่มาก โดยเฉพาะเกมส์ ซึ่งต้องบอกว่าเกมส์ๆ ดีๆ บน android นั้นมี น้อย มากๆ ดังนั้นถ้าคุณคิดจะซื้อมือถือสักเครื่องมาเล่นเกมส์แล้วละก็.. Go for iPhone ครับ

มาพูดถึงตัว Market ดีกว่า เมื่อเข้ามาหน้าแรกเลยก็จะพบกับ Featured Apps ซึ่่งเป้น list ของ app เด่นๆ ที่มี rating จากผู้ใช้สูงๆ (4 ดาวขึ้นไป) นอกจากนี้ ยังสามารถที่จะเลือก browse app ตาม category ได้ apps/games ซึ่งในนั้นก็จะมี sub-category แยกกันออกไปอีก หรือจะ search จากชื่อ app ตรงๆเลยก็ได้

ปัญหาใหญ่ของมือใหม่ android ก็คือ “กรูควรจะลงอะไรดี” ซึ่งสำหรับผมเองมีอยู่ 2 แบบ คือ ดูไปเรื่อยๆ ตัวไหนดาวเยอะ น่าสนใจ ก็ลองลงดู กับ อยากให้มันทำอะไรได้ ก็ลองเอา keyword ไป search ดู ซึ่งก็ได้ผลลัพธ์ที่ดี “ในระดับหนึ่ง” แต่บางทีการ search นั้นก็ไม่ครอบคลุมมากพอ

อีกปัญหาก็คือ สำหรับคนที่อยู่นอก US นั้นจะไม่สามารถแม้แต่จะ “เห็น” paid app ผ่านหน้า market ได้ (กีดกันกันสุดๆ..) ดังนั้น ไม่ต้องแปลกใจไป ถ้าคุณจะหา app ที่เค้าแนะนำกันบน internet ไม่เจอ..

เมื่อเราเลือกโหลด app app ที่คุณเลือกจะไปโผล่อยู่ใน download list ซึ่งจะแสดง progress ของการ download และหน้านี้ยังทำหน้าที่ notify คุณเมื่อมีการ update ของ app ที่คุณเคยลงไปแล้วอีกด้วย (รูปขวามือสุด)

โดยสรุป Market ของ android นั้น “ดี” แต่ยังไม่สุด และผมตัดคะแนนจากการที่ user แต่ละคน เห็นจำนวน app ไม่เท่ากัน ซึ่งผมรู้สึกว่ามันแย่มากๆ ในแง่ของ software (ซื้อไมได้ ก็ควรจะเห็นบ้าง ไม่งั้นมันงงนะเฟร้ย = =)

Result : 4.5/5

• Settings & Details

เหนื่อยแฮะ…

ตรงนี้ขอใช้รูปเล่าเรื่องแทนละกันนะครับ Settings นั้นแยกเป็นหมวดหมู่ชัดเจนดังรูปซ้ายบน แต่ settings แบบละเอียดนั้นโดยมากมักจะถูกซ่อนไว้ภายใต้ปุ่่มเมนู (virtual button บนตัวเครื่อง) ซึ่งทำให้มือใหม่ (อย่างผม) อาจจะหาไม่เจอ จนกว่าจะมีคนบอก หรือบังเอิญกดดูแล้วเจอเอง (จริงๆ การกดเมนู เมื่อหาอะไรไม่เจอนั้นเป็นสิ่งแรกที่ควรทำสำหรับการใช้ android ครับ เพราะโดยมาก มันมี แต่มันไม่แสดงออก – -“)

สิ่งที่ผมชอบก็คือการแสดงว่า app ตัวไหน กิน battery เท่าไร (รูปกลาง แถวล่าง) ซึ่งทำให้เราจับโจรได้ ถ้าเกิดแบตเราหมดเร็วผิดปกติ (แต่โดยมาก Display ที่แหละตัวดี จอสีสวยสด แต่แด๊กแบตอิ๊บอ๋าย)

ในส่วน Manage Application (รูปขวาบน) นั้นมีไว้สำหรับ Uninstall app ที่เราลงไป และดูรายละเอียดต่างๆ เช่น ใช้ พท ไปเท่าไร หรือว่า เป็น default program สำหรับ action ไหนๆรึเปล่า ซึ่งเราสามารถ clear ค่า default ได้จากตรงนี้ครับ

เนื่องด้วยมันไม่ user friendly สำหรับมือใหม่เท่าไร ผมจึงขอเฉือนคะแนนออกนิดนึงครับ

Rating : 4.5/5

• Camera & Video

“แกๆ กล้องกี่ล้านอ่ะ” คงเป็นคำถามยอดนิยมสำหรับการพิจารณามือถือในสมัยนี้ไปซะแล้ว สำหรับ nexus one นั้นมาพร้อมกับกล้อง 5 Megapixel พร้อม autofocus และ LED Flash ครับ

คุณภาพของภาพที่ได้นั้นถือว่า “ดี” เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีแสงเพียงพอ และ “ห่วย” เมื่อแสงน้อยครับ เนื่องจาก flash มันช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี (ผมว่า xenon flash ของ SE K750i นั้นทำงานได้ดีกว่ามาก)

จริงๆแล้วตัว flash นั้นต้องบอกว่า สว่างมาก นะครับ เพียงแต่ nexus one นั้น กว่าที่จะจับภาพ ก็เล่นเอาตอนที่แสดง flash นั้นหรี่ลงไปแล้ว ทำให้ไม่ได้ภาพตอนที่แสงสว่างที่สุด ซึ่งถ้ามี firmware update แก้ออกมาก็น่าจะทำให้คุณภาพของภาพที่มี flash นั้นดีขึ้นอย่างมากทีเดียว

สำหรับ video นั้นต้องบอกว่า “เทพมากๆ” ครับ เนื่องจากสามารถถ่ายวีดีโอ H.264 ในความละเอียดสูงถึง 720×480 px ทีเดียว

เอาหมามาเป็นพระเอกละกันนะ ^-^’’

ถึงแม้ video จะดีเพียงใด แต่ความที่แฟลชมันห่วยเกินรับได้นั้นก็ทำให้คะแนนมันเหลือแค่นี้แหละครับ – -“

Rating : 4/5

Conclusion

คงจบแล้วครับสำหรับ review features หลักๆ ของ nexus one ในตอนหน้าจะมาเก็บตกในแบบสบายๆ ไม่เป็นทางการ สำหรับความเจ๋ง และความห่วย ของ nexus one ครับ

โดยสรุปแล้ว nexus one นั้น ไม่ค่อยเหมาะ กับคุณสาวๆ หรือ celeb ต่างๆนัก เพราะว่ามันค่อนข้าง ใช้ยาก พอสมควรในตอนเริ่มแรก (มันทำอะไรได้เยอะ และอิสระเกินไป จนมันยาก เพราะต้องทำทุกอย่างเอง…) แต่ว่าเหมาะมากๆ กับพวกที่บ้าเทคโนโลยี และพร้อมที่จะเรียนรู้มันครับ ไม่ผิดหวังแน่นอน

สุดท้ายนี้ขอบคุณที่ติดตามครับ

ปล – ผมเพิ่งได้มีโอกาสเล่น Motorola Milestone และ Nokia N900 อย่างถึงพริกถึงขิงมาด้วย เนื่องจากพี่สาว และน้าสาว ผมซื้อมาใช้งาน ถ้ามีโอกาสจะจับมา review ให้นะครับ

ปล2 – สั้นๆ Nexus One >> Motorola Milestone > Nokia N900 ครับ แต่ Maemo นั้นมี UI นี่น่าตื่นตาตื่นใจกว่า android อยู่พอตัวเลย แต่จำนวน app นั้นสู้ไม่ได้เลยครับ

หลังจากการรอคอยกว่า 3 อาทิตย์ นับตั้งแต่วันที่สั่งผ่าน google.com/phone ไป.. ในที่สุดก็ได้มาแล้วครับ!!

จริงๆ แล้วการทำงานของ google นั้นถือได้ว่าเร็วมาก นับตั้งแต่วันที่เรา order ไป รวมเวลาแล้วก็ 3 วันเท่านั้นที่ของถูกส่งมาถึง Singapore แต่ไอ้ที่ล่าช้าไปถึง 3 อาทิตย์นั่นคือ process การ “รอ” เพื่อนของพี่สาวที่จะไป ”หิ้ว”กลับมาให้นั่นเอง.. (ทำไมไม่ส่งมาไทยเนี่ย  T T)

สำหรับ Review ฉบับนี้ผมจะเน้นในเรื่องการใช้งานทั่วๆไปเป็นหลัก และจะหนักไปในการเปรียบเทียบกับ iPod Touch 2G ที่เคยใช้อยู่ซะมากนะครับ แต่แน่นอน ผมเทียบกับ iTouch 2G นั้นก็คงจะไม่ค่อยแฟร์สักเท่าไร เพราะตัวนึงเพิ่งออก อีกตัวนึงออกมาปีกว่าแล้ว ยังไงก็อ่านเพื่อเป็นข้อมูลละกันนะครับ

ค่าเสียหาย

ผมสั่ง Nexus One ไปพร้อมๆกับ Desktop Dock และ Spare Battery จริงๆ ไอ้สองอย่างหลังนี่ไม่ได้อยากได้อะไรนักหรอก แต่เนื่องด้วยความที่มันสั่งยากสั่งเย็นเหลือเกิน กลัวว่าตอนหลังจะอยากได้แล้วหาไม่ได้ ก็เลยสั่งมันมาทีเดียวเลยละกัน..

ค่าเสียหายก็ตามนี้ครับ

ตีเป็นเงินไทยทั้งหมดก็ 21,000 กว่าๆ ซึ่งถือว่าถูกกว่า MBK พอสมควร แต่ถามว่าคุ้มไหมกับการต้องรอนานขนาดนี้… ผมว่ามันก็ ok แต่ซื้อที่ MBK เลยก็คงไม่ได้เลวร้ายอะไรนักหรอก

Packaging

บอกตามตรงว่าไม่ได้เห็น Package ของ DHL โดยตรง เนื่องจากเข้าใจว่ากล่องมันใหญ่ ทางพี่คนที่ไปหิ้วให้ก็เลยแกะมันทิ้ง ดังนั้นพอมาถึงผมมันก็เหลือแค่ กล่อง 3 กล่อง สำหรับ Nexus One, Dock และ Spare Batt แล้ว

ทั้งสามกล่องมาโทนสีขาวตามแบบฉบับ Google กล่อง Nexus One นั้น “เล็ก” กว่าที่คิดพอสมควร ขณะที่กล่องใส่ Dock นั้น “ใหญ่” เกินความจำเป็นไปพอสมควร แต่ก็เข้าใจว่าเนื่องจากการที่ต้องให้สายอะไรต่างๆนานา มาด้วย (ตัว dock จริงๆ เล็กนิดเดียว)

ด้านซ้ายคือกล่อง Nexus One ขวาคือ Desktop Dock ส่วนไอ้กล่องเล็กๆ หน้าตาทุเรศๆ ด้านบนก็คือกล่องใส่ Spare Batt

ข้างในกล่องมีอะไรบ้างนั้นผมคงไม่ขอบรรยาย เพราะเชื่อว่าหลายๆท่านคงรู้กันดีอยู่แล้ว (ขี้เกียจ)

First Impression

แกะกล่องเสร็จ ใส่แบต ใส่ซิม (SD Card นั้นถูกใส่มาจากโรงงานเลย) แล้วก็ เปิดเครื่อง !!

..

..

ดับ…

Chip หาย… Google ไมได้ให้แบตเตอรี่มาแม้แต่นิดเดียวครับพี่น้อง – -“ เปิดเครื่องขึ้นมา โหลดโลโกตัว X อย่างเท่ แล้วก็ดับไปซะเฉยๆ .. (แต่เห็นแค่นี้ก็รู้สึกว่า จอ AMOLED ของมันนั้น เทพ จริงๆ ครับ คม ชัด สีสวยมาก)

เอาละ หลังจากทำตาม Instruction ที่ Google ว่าไว้ คือ ชาร์จแบตจนไฟ status บน N1 (ตัวย่อของ Nexus One – ขี้เกียจพิมพ์เต็มๆ) เป็นสีเขียว แล้วก็ค่อยเปิดเครื่องได้

เปิดเครื่องมาก็เจอหน้าจอหุ่นสีเขียวๆ ให้จิ้ม แล้วก็เริ่มเข้าสู่การตั้งแค่เครื่องต่างๆ นานา (วัน เวลา สถานที่ และ Google Account)

เนื่องจากเพิ่งเปิดเครื่องมา Edge ก็ยังต่อไม่ได้ Wifi Setting ก็ยังไม่ได้ทำ ดังนั้น… Skip การตั้งแค่ Google Account ไปก่อนโลด

Review Notes

• ผมคงไม่พูดมากเรื่อง Settings และการ Root ลงไทย หรือการลง Custom Rom / Himem อะไรต่างๆนานา กันตรงนี้นะครับ เพราะจุดประสงค์ในการเขียนครั้งนี้คือการรีวิวการใช้งานๆ ทั่วๆ ไป ดังนั้น ก่อนจะเริ่มเข้า Review ของผม ก็อยากจะแจ้งรายละเอียดของระบบที่ผมใช้ในการรีวิวซะก่อน (ผมคิดว่า environment ที่ต่างกัน มีผลต่อประสิทธิภาพของ N1 อย่างชัดเจนครับ จึงอยากจะให้เข้าใจตรงกันก่อน)

Device : Google hTC Nexus One ( full spec )

ROM : Stock Rom ERE27 ( Android 2.1 update 1 )

Bootloader : unlocked – เพื่อลง Font ไทย

Root : Superboot for ERE27 w/ Himem enabled.

• เนื่องจาก N1 มีความละเอียดหน้าจอที่สูงมาก ( 800×480 ) ดังนั้นผมจึงย่อ screenshot ทั้งหลายไว้เพื่อความกระชับของบทความ review นี้ ถ้าหากท่านต้องการดูภาพความละเอียดจริง สามารถคลิกที่รูป screenshot เพื่อดูขนาดจริงได้ครับ

เอาละ หลังจากนี้เราจะเข้าสู่การ รีวิว จริงๆ จังๆ กันซะที!!

Home Screen

Home Screen จะเป็นหน้าแรกที่เราได้เจอหลังจากเปิดเครื่องมา เทียบกับ Computer มันก็คือ Desktop เรานั่นเอง โดยหน้า Home Screen นี้จะมีมาให้ทั้งหมด 4 หน้าด้วยกัน สามารถสลับหน้าได้โดยการเลื่อนนิ้วมือไปทาง ซ้าย หรือ ขวา ทำนองเดียวกับ iPod Touch หรือ iPhone

เราสามารถที่จะเลือก Wallpaper ใช้ได้ทั้งในแบบ Live Wallpaper ซึ่งจะเป็น animation ที่สามารถตอบสนองกับการสัมผัสของเราได้ด้วย ซึ่งเป็นจุดเด่นของ Android 2.1 โดยเฉพาะ หรือในแบบ Wallpaper ธรรมดาซึ่งจะเป็น Wallpaper ใน “แนวนอน” เนื่องจาก Wallpaper นั้นจะ “เลื่อน” ไปตาม Home Screen ของเราด้วย ซึ่งเป็น feature หนึ่งที่ผมชอบมากๆ ( สังเกตจากในรูป ตำแหน่งของ Wallpaper จะต่างกันตาม Home Screen ที่เราอยู่ )

นอกจากนี้เรายังสามารถที่จะเลือกเพิ่ม Widget ต่างๆ เข้ามาใน Home Screen ได้ด้วย เช่นในภาพด้านซ้าย ที่จะมี Widget ของ Facebook ส่วนนี้จะคล้ายๆ Sidebar ของ Windows Vista

ข้อด้อยอย่างเดียวสำหรับ Home Screen ของ Android คือเวลาเรา “ลาก” ไอคอนเพื่อที่จะย้ายมันไปที่อื่น มันไม่สามารถที่จะ “ถีบ” ไอคอนที่อยู่ในที่ปลายทางของเราไปด้านข้าง ได้ (นึกถึง iPod Touch ที่ถ้าเราลากไปที่เดียวกัน อันที่อยู่ก่อนมันจะหลบทางให้) ดังนั้นผมจึงต้องจัดระเบียบที่หมายให้ว่างก่อนเสมอ ถึงจะลากย้ายไปที่นั้นๆ ได้

Rating : 4.5/5

Basic Function

• Voice Calling

เมื่อเราเข้าสู่ Phone application ( android มีการ design ให้ ทุกๆส่วนของ device คือ 1 application ดังนั้น “โทรศัพท์” ก็เป็น application หนึ่งใน android ) เราจะพบกับ Dialpad หน้าตาประมาณนี้

ด้านบนก็จะมี Tab สำหรับเลือกไปดู Call Log / Contact และ Favorites ซึ่งก็คือ Contact ที่เราใช้งานบ่อยๆ
ผมค่อนข้างชอบระบบ contact มาก เนื่องจากเราสามารถที่จะใช้ contact จาก facebook ได้เลย และสามารถที่จะ “Join” contact ของเราเองซึ่งเป็นเบอร์โทรศัพท์ (ซึ่งมักจะไม่มีใครใส่ใน Info บน facebook) ลงไปได้ และ N1 ก็จะใช้รูปภาพของ facebook มาเป็นรูปของ contact นั้นๆ ได้เลย ช่วยขจัดปัญหาเรื่อง Calling Picture ได้อย่างสมบูรณ์แบบ (ไม่ต้องมานั่ง add เองทุก contact)
ข้อด้อยก็คือผมยังไม่สามารถหาทาง backup contact ที่ join เรียบร้อยแล้วได้อย่างสมบูรณ์เลย.. จริงอยู่ที่ข้อมูล contact นั้นจะ sync กับ Google Contact account ของเรา แต่ว่าข้อมูลที่เราใด้จาก facebook (picture,e-mail etc) มันจะไม่ถูกเก็บไว้ใน Google Contact ด้วย ดังนั้นถ้ามีการ Reset เครื่องใหม่เมื่อไร ก็ต้องมานั่ง Join contact กันใหม่อีกรอบ – -“
นอกจากข้อด้อยนี้ ฟังก์ชันทั่วไปๆใน Voce Calling นั้นถือว่าครบครัน และใช้งานได้ง่ายกว่าที่คิดมาก เช่นการสลับสายเรียกซ้อน ซึ่งทำได้เข้าใจง่ายมากๆ แม้เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกก็สามารถสลับสายได้ถูกต้อง (ผมพบปัญหาการสลับสายที่ยุ่งยากในเครื่อง หลายๆ ยี่ห้อ แม้กระทั่ง Nokia เองก็ตาม)

Rating : 4.5/5

 
• Messaging

คงไม่มีอะไรมากในส่วนนี้ เนื่องจากมันไม่ค่อยมีอะไรมาก –*-

N1 มีการเก็บ text message ในรูปแบบของ conversation แบบเดียวกับ iPhone นอกจากนี้ลูกเล่นที่สำคัญ และ เจ๋ง มากๆ ก็คือ Text-to-Speech ซึ่งจะอ่านข้อความใน message ที่เราเลือกออกมาเป็นเสียงคนพูด (แน่นอนว่ายังไม่รองรับภาษาไทย ฮาๆ)

สำหรับคนที่ยังไม่ถูกใจ Messaging application ที่มากับตัวเครื่องก็สามารถเลือกที่จะลง app ที่ชื่อว่า Handscent SMS ได้ ซึ่ง app ตัวนี้เป้นที่นิยมมากเนื่องจาก UI ที่ดี และมี option ต่างๆให้เล่นมากกว่าตัวที่มากับเครื่อง

ส่วนตัวผมยังไม่เห็นข้อด้อยที่ชัดเจนพอจะตัดคะแนนส่วนนี้ได้ครับ

Rating : 5/5

• Input Methods

  เนื่องจากตัว N1 เองนั้นยังไม่รองรับภาษาไทย และแน่นอนว่ามันก็ยังไม่มี keyboard ภาษาไทยด้วย ดังนั้นเราจึงจำเป็นต้องลงเองจาก market ครับ (ผมจะพูดถึงส่วน market ในภายหลัง) ซึ่งตัวที่ผมใช้อยู่นั้นชื่อว่า 9420 Thai keyboard นอกจากตัวนี้แล้วก็ยังมีอีกตัวคือ Droidsans Thai Keyboard ซึ่งได้รับความนิยมพอสมควร

ซึ่ง 9420 tkb (ชื่อย่อ) นั้นก็ทำได้ดีและมีลูกเล่นต่างๆมากมาย ไม่ว่าจะเป็น key พิเศษสำหรับข้อความที่เราต้องใช้บ่อยๆ หรือการรองรับ multi-touch สำหรับ swipe ขึ้น ลง ซ้าย ขวา ที่จะมีฟังก็ชั่นต่างๆกัน เช่น swipe ซ้ายเป็นการลบ swipe ขึ้น เป็นการกด shift นั่นเองครับ สำหรับท่านที่สนใจ 9420 tkb นั้นสามารถอ่านข้อมูลเพิ่มเติมได้จากที่นี่ครับ http://solution9420.wordpress.com/

นอกจาก input ด้วย keyboard แล้ว N1 ยังมีลูกเล่นที่น่าสนใจคือการรับ input ผ่าน microphone ครับ ซึ่งก็คือการแปลงสิ่งที่เราพูด ไปเป็น text นั่นเอง ซึ่งส่วนนี้เป็นอะไรที่ N1 สมควรได้คะแนนโบนัสไป

อย่างไรก็ตาม ผมพบว่า keyboard ไทย แบบ 3 แถวของ iPod Touch ใช้งานได้สะดวกกว่าพอสมควร

Rating : 5/5 (โบนัสจาก voice input 0.5 คะแนน)

Basic function ก็คงมีเท่านี้นะครับ ต่อไปคือการ review feature อื่นๆ กันบ้าง

Features

• Connectivity

ผมคิดว่านี่น่าจะเป็นส่วนที่ N1 ทำคะแนนได้ “แย่” ที่สุดเลยทีเดียว

ผมพบปัญหาพอสมควรในการเชื่อมต่อ Edge/Wifi ในทีแรก เนื่องจากว่าในตัวเครื่องนั้นไม่มีการตั้งค่าเพื่อรองรับ Edge ของ provider ต่างๆ ในไทย (AIS/DTAC/True Move) ดังนั้น จึงต้องทำการหาข้อมูลของการตั้งค่าต่างๆใน Internet แล้วตั้งด้วยตัวเอง จึงอาจจะไม่เหมาะนักกับผู้ใช้ทั่วๆไป

ในส่วนของ Wifi Settings นั้นในทีแรกผมหาการตั้งค่า Fixed IP/DNS/Gateway ต่างๆ ไม่เจอ หาเท่าไรก็ไม่เจอ จนกระทั่งตอนหลังมาพบว่ามันอยู่ใน Advanced Settings ที่ต้องกดปุ่ม Menu ก่อนถึงจะเห็น.. ไม่เข้าใจว่าทำไม่เอามาไว้ในที่ๆมันหาง่ายกว่านี้หน่อย – -*

นอกจากนี้ การสลับการใช้งานระหว่าง Wifi และ edge นั้นยังมีปัญหาที่ส่วนตัวผมคิดว่า “ร้ายแรง” ในระดับหนึ่ง นั่นคือเมื่อเรา Connect Wifi ไปสักพักแล้ว จะเปลี่ยนกลับไปใช้งาน edge ปรากฎว่า N1 จะไม่สามารถ connect edge ได้เลย ทางแก้ก็คือต้อง ปิด-เปิดสัญญาณโทรศัพท์ใหม่ ด้วยการเข้า Airplane mode.. ถือเป็นจุดด้อยที่ไม่น่าเชื่อว่าจะหลุดออกมาได้เลย

นอกจากนี้ ผมยังเจอปัญหาในการใช้ USB cable เชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์ อีกด้วย (แต่คนอื่นไม่เป้นกัน ผมเข้าใจว่าอาจจะเป็นปัญหาเฉพาะคอมพิวเตอร์แต่ละเครื่อง) ซึ่งเป็นปัญหาอีกอันที่ผมคิดว่า “ร้ายแรง” คือ ระหว่างที่ผมก๊อปปี้ไฟล์ลงสู่ SD Card ของ N1 นั้น.. อยู่ดีๆ N1 ก็ reboot ตัวเอง! และทำให้ไม่สามารถโอนถ่ายไฟล์ได้อย่างสมบูรณ์

จากการหาข้อมูลปัญหาดังกล่างใน internet ผมเจอคนที่เป็นเหมือนกันตามในลิงก์นี้ http://www.nexusoneforum.net/forum/nexus-one-general-discussion/4202-n1-suddenly-rebooting-whilst-transferring-media.html แต่มีคนตอบไม่มากนัก ผมเชื่อว่าปัญหานี้คงไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคน และผมซวยเอง –*- อย่างไรก็ตาม ผมขอตัดคะแนนอย่างเต็มๆไปเลย.. (อย่างไรก็ตาม ผมเชื่อว่าปัญหานี้น่่าจะแก้ได้ด้วยการ upgrade firmware หรือ driver อะไรก็ตามแต่ และไม่น่าเป็นปัญหาที่ hardware ดังนั้น มันก็คงยังไม่เลวร้ายเกินไปนัก..)

Rating : 2.5/5

• Internet Surfing 

ถ้า Connectivity เป็นส่วนที่แย่ที่สุดของ N1 แล้ว… Internet Surfing ก็คงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

Browser ที่ติดมากับเครื่องดีมาก ยิ่งหลังจาก update 2.1update1 แล้วทำให้ browser นี้รองรับ Multi-touch (e.g. pinch to zoom) ยิ่งสมบูรณ์แบบ การแสดงผลอยู่ในระดับที่ดีมาก ไม่มีปัญหาเวลาโหลดหน้าที่หนักๆ (เช่น pantip.com) แล้วอืด หรือ ค้าง หรือปิดตัวเองไปเลยแบบ Safari บน iPod Touch 2G นี่น่าจะเป็นสาเหตุมาจาก CPU ที่ทรงประสิทธิภาพและจำนวน RAM ที่เยอะจุใจ

การ rotate หน้าจอนั้นก็ทำได้รวดเร็วกว่า iPod Touch อย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน

ถึงแม้ในขณะนี้ N1 จะยังไม่สามารถแสดงผล Flash ได้ แต่อย่างที่เรารู้ๆกันว่า “มันมาแน่” ดังนั้นก็คงไม่ใช่เรื่องที่จะไปตัดคะแนนออกในส่วนนี้

ข้อด้อยอีกอย่างคือ ในบางครั้งเมื่อเรากดลิงก์ที่เป็นภาษาไทย นั้นมันจะ “กดไม่โดน” แล้วไปขึ้น hilight ข้างๆแทน .. ผมเข้าใจว่ามันเกิดจากการที่ตัว os นั้นไม่ได้ support ภาษาไทยแบบเต็มรูปแบบ (ที่แสดงผลได้เพราะเรา root เอามันเข้าไปใส่กันเอง)  ดังนั้น ผมจึงไม่ตัดคะแนนในส่วนนี้เช่นกัน

อย่างไรก็ตาม N1 ก็ถือเป็น มือถือ ที่สามารถใช้งาน Internet ได้สมบูรณ์แบบที่สุด ตั้งแต่ที่ผมเคยใช้มาครับ

Rating : 5/5

• Instant Messaging/Chat

สำหรับเรื่อง Chat ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญอีกอย่างหนึ่งของ Smartphone ระดับนี้ N1 ก็สามารถทำได้ดีเช่นกันครับ สำหรับ GTalk นั้นมีมาให้กับเครื่องเลย ไม่ต้องลงเพิ่ม ซึ่งสิ่งที่ surprise ก็คือ GTalk version นี้นั้นรองรับ Group Chat ซะด้วย (แล้วทำไมของ PC ไม่รองรับซะที –*-) นอกจากนั้น GTalk ตัวนี้ยังรอบรับ Multi-touch ด้วย เราสามารถที่จะ “เลื่อน” เพื่อสลับหน้าต่าง chat ไปทางซ้าย – ขวาได้

สำหรับคนที่อยาก ออนไลน์ MSN ก็มีหลายทางเลือกจาก apps บน Market ตัวที่ผมใช้อยู่นี้ (รูปขวาสุด) ชื่อว่า MSN Talk ซึ่งมี feature ที่สำคัญๆครบครัน ทั้งแสดงรูปของคนที่เราคุยด้วย และรองรับ Group Chat ซึ่งในการใช้งานจริงก็ถือว่าทำได้ดีมากๆ เลยทีเดียว

สำหรับคนที่ใช้ IM เจ้าอื่นๆ (Yahoo messenger/AIM etc) ก็สามารถหาได้จาก market เช่นกันครับ ยกเว้น Skype ที่ยังไม่มี official version สำหรับ android ซึ่งต่างจาก iPod Touch/iPhone ที่มีมาสักพัก และทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

Rating : 5/5

To be continued..

ตอนแรกตั้งใจจะเขียนให้จบในตอนเดียว แต่เขียนไปเขียนมามันชักยาว แล้วก็ยังมีอะไรๆอีกเยอะ เลยต้องขอยกยอดไปไว้ตอนหน้านะครับ สำหรับ Social Networking, Camera & Video, GPS/Map/Navigator , Settings & Details , Android Markets และอาจจะมีอื่นๆ ที่ยังไม่ได้กล่าวถึงในตอนนี้ครับ ถ้าหากท่านใดต้องการจะให้รีวิวในส่วนไหนเพิ่มเติม ก็ทิ้ง comment ไว้ได้นะครับ ถ้าไม่เกิดความสามารถจะพยายามทำให้ครับ

ขอบคุณที่ติดตามคร้าบ

ลักษณะของร้านก็จะเป็นร้านอาหาร + ร้านกาแฟ มีพื้นที่ให้เล่น Internet (wifi) ได้

ภายในจะแยกเป็นหลายๆ โซน จากหน้าประตูพอเข้าไปก็จะเจอโซนร้านอาหาร เหมือนทั่วๆไป มองตรงเข้าไปก็จะเห็นครัว เห็นพ่อครัวทำหารกันอยู่ (เค้ากั้นครัวด้วยกระจก ก็เลยมองเห็นได้) ด้านซ็ายมือจะเป็น โซนร้านกาแฟ ลึกเข้าไปก็จะเป็น Art Gallery (มีโต๊ะอาหารในโซนนี้ด้วย) ข้างๆ ก็จะมีพื้นที่สำหรับขายสินค้า OTOP ต่างๆ ถัดเข้าไปอีกก็จะเป็นห้องสำหรับเล่น wifi โดยเฉพาะ แต่วันที่ไปไม่ได้เอาทั้ง notebook ทั้ง iTouch ไป เลยไม่ได้ลองมาว่า ok ไหม

พูดถึงเรื่องอาหาร(และกาแฟ) กันบ้าง..

สองจานแรก เป็นสองจานที่ผมว่าเด็ดที่สุดในวันนี้

ซ้าย คือ ปลาทอดพริกเกลือ ขวาคือ ไก่ทอดเกลือ มาพร้อมน้ำจิ้มแจ่ว

อร่อยมั้กๆ คือ คำที่เหมาะสมสำหรับสองจานนี้ ทั้งปลาทั้งไก่ ทอดได้กรอบ และรสชาติดีมากๆ (สังเกตว่าตอนถ่าย ปลามันแหว่งไปแล้ว 555) น่าเสียดายจากที่ถามเด็กเสิร์ฟ ไม่มีข้าวเหนียวให้กินด้วย T-T

ส่วนจานนี้คือ ราดหน้าปลาเต้าซี่ รสชาติถือว่าอร่อยทีเดียว แต่จานใหญ่มากๆ… เรียกว่ามาคนเดียวจานนี้ก็อิ่มแล้ว ไม่ต้องกินอย่างอื่น..

ส่วนสองจานนี้ คือ ผัดผักรวม และ เป็ดคั่ว ซูเปอร์กรีน

ผัดผักอร่อยมาก.. ถึงคนเขียนจะไม่กินผักก็เถอะ แต่น้ำผักหวานได้ใจทีเดียว

เป็ดคั่วก็รสชาติดี หวานๆ เค็มๆ หอมกระเทียม อร่อยดี

จานนี้คือ ส้มตำหลวงพระบาง สูตรหลวงพระบางแต๊ๆ เลย ใส่กะปิ กุ้งสด และแคปหมู +_+ เพิ่งเคยกินเหมือนกัน รสชาติผมว่าไม่ค่อยต่างกะส้มตำทั่วๆไปในบ้านเรานัก สารภาพว่าจานนี้ไม่ค่อยได้กินเท่าไรนัก เพราะแค่ที่ผ่านๆมาบนๆ ก็อิ่มจะตายอยู่แล้ว +_+’’

ราคาอาหารของที่นี่ ถือว่าไม่แพงเลยทีเดียว เพราะตกอยู่ทีจานละ ร้อยต้นๆ หรือ เกือบๆ ร้อย เท่านั้น แต่จานใหญ่มาก.. ทุกๆอย่าง ถ้ามาคนเดียว สั่งอย่างเดียว ยังไงก็อิ่ม (ถ้าเป็นผู้หญิงก็คงเหลือ – -*)

รสชาติ + ราคา ถือว่าคุ้มค่ามั่กๆ ครับ

จบเรื่องอาหารก็ไปพูดเรื่องกาแฟกันบ้าง..

เมล็ดกาแฟของที่นี่ใช้ของ ดอยช้าง ซึ่ง(เค้าว่ากันว่า) เป็นเมล็ดกาแฟนพันธุ์ที่ดีที่สุดของไทย โดยที่นี่มีขายทั้งแบบ ชงแล้ว หรือขายเป็นเมล็ดให้ไปชงกันเองเลย

สำหรับเมนูกาแฟชง ก็ทั่วๆไปครับ มีทั้ง Mocha, Latte, Cappuchino ร้อนเย็น ตามอัธยาศัย

ราคานั้นถือว่า ถูกมาก เพราะผมสั่ง Iced Cappuchino ราคานั้นอยู่ที่ 60 บาท ต่อแก้วเท่านั้นเอง

เทียบกับ Starbuck ปริมาณก็น่าจะราวๆแก้วเล็กสุด

ส่วนรสชาตินั้นผมว่าใช้ได้ แต่ส่วนตัวยังคงชอบ Starbuck มากกว่าอยู่ดี 555 แต่ยังไงเมื่อเทียบกะราคาที่ถูกกว่ากันเกือบครึ่ง ผมว่าก็คุ้มค่าดีทีเดียว

สุดท้าย นอกจากเมนูอาหารจานหลักตามที่บรรยายมาแล้ว ทางร้านก็ยังมีชุดอาหารกลางวันราคาไม่แพง เอาไว้ให้บริการด้วย ดูเมนูได้เลย..

ทิ้งท้ายไว้ด้วย ป้ายด้านหน้าร้าน ที่เจ้าของจงใจทำให้มันเป้น ต้นไม้ ที่มีกิ่งก้านสาขา คือ Brand ของผลิตภัณฑ์ ที่มีให้บริการในร้าน (ไอเดียเก๋มั่กๆ)

ใครอยู่ใกล้ๆ หรือผ่านไปแถวนั้น ไปลองกันได้นะครับ บอกเจ้าของไปก็ได้ว่ามาจาก Blog นี้ (เผื่อฟลุกได้สวนลด) แต่ถ้าเค้าไม่รู้จักก็ไม่แปลกหรอกนะ 555

Since it’s still not clear enough for many end-user that is not familiar with Avira settings (like me) and after some reading in related topic in Avira’s forum, I’ll sum up what you have to do step by step to use Avira with MSN file transferring !

First, you have to Open a File Transfer tab in your MSN (or Windows Live Messenger)

Then tick the ‘Scan files for viruses using:’ checkbox.

Click Browse and go to your installed Avira Antivir directory and select the avscan.exe.  e.g. C:\Program Files\Avira\AntiVir Desktop\avscan.exe

Now append the options text after the avscan.exe path like.

/CFG="D:\aviracfg\single_scanner.cfg" /PATH=%file%

Now the value in the textbox should looks like "C:\Program Files\Avira\AntiVir Desktop\avscan.exe" /CFG="D:\aviracfg\single_scanner.cfg" /PATH=%file%

Where D:\aviracfg\single_scanner.cfg is the location of your Avira’s configuration file which you will now creating it.

The content of D:\aviracfg\single_scanner.cfg file is.

[CFG]
GuiMode=3
ExitMode=3

[SEARCH]
Parameter=0×00000002
Parameter=0×00000020
Parameter=0×00000100
Parameter=0×00000400
Parameter=0×00010000
Parameter=0×00000080

[SCANNER]
BootsektorStart=0
Memory=0
ScanRootkits=0

Feel free to save it as your own filename and directory, all you need is just to specify its path correctly e.g. /CFG="X:\yourpath\yourname.cfg"

Now your MSN File Transfer setting should look like

Click Ok and you’re finished !!

Below is my testing to ensure that it’s working.

Hope this helps!

รู้สึกว่าช้าลงกว่า XP นิดหน่อย (ใหนใครมันบอกว่าเร็วขึ้น ?) ส่วนเรื่อง driver นี่… ไม่ได้เรื่องเลย หาอะไรไม่เจอสักอย่าง ( nforce chipset , ati radeon hd4770) กว่าจะต่อเนทได้ก็ด้วยการจับ driver ของ XP ยัดลงไปดื้อๆ (ดันใช้ได้แฮะ ?) แต่ก็ดี เพราะไม่งั้นคงยุ่งยากตาย (และคงเป็น First Impression ที่ห่วยน่าดู ?)..

ไหนๆก็ไหนๆ มาดู Mem Usage กันหน่อยดีกว่า ตอนนี้เปิด MSN , Firefox , Writer ,Snagit , uTorrent

1.08g… อืมม ใครว่ามันน้อยกว่า XP ไหมเนี่ย ? รู้สึกเหมือนพอๆกันเลยนะ -*-

อ่า.. ก่อนจะหมดกำลังใจกันมากกว่านี้ มาดูข้อดีมันบ้างดีกว่าเนอะ..

• ลงเร็วมาก (เร็วจริงๆ เปิดทิ้งไว้ เล่น pokemon สู้ไปแค่สองสามตา เสร็จแล้ว..)
• สวย… เย้ -*-
• เท่าที่ลอง.. software ส่วนใหญ่ จาก xp เอามาใช้ได้เลย… (SnagIt , uTorrent , FileZilla, Firefox , Ventrilo แล้วก็ driver chipset)
• World of Warcraft ที่ลากไว้สมัยลงใน XP ก็เปิดเล่นได้เลย ไม่มีปัญหา –_-b
• วินนิ่ง กะ สตรีท ยังไมได้ลอง..
• ยังไม่เจอ Popup ถามเวลาพยายามจะทำอะไรเลย ตั้งแต่ใช้งานมา เรียบๆ ลื่นๆ
• ระบบจัดการ Documents เจ๋งมาก เลือกได้ว่าจะให้รวม folder ไหนได้บ้าง อย่างเช่น ปกติมันอยู่ที่ C:/User/username แต่เราอยากให้มันโชว์เอกสารใน folder D:/XXX ด้วยก็ทำได้ (ดูฉลาดขึ้นกว่าระบบ My Docs สมัย XP)
• ยังคงเซทให้เปลี่ยนภาษาด้วย grave accent ได้เหมือนเดิม ( Windows จงเจริญ! )
• New MS Paint เจ๋งโคตร !

• ระบบ Home Network ที่แชร์ printer และไฟล์อื่นๆได้ แนวคิดดีโคตร แต่ยังไม่ได้ลองว่าเวิร์คไหม (เพราะ notebook  แก่เกินกว่าจะลง 7 ได้…)

ส่วนไอ้ที่รู้สึกว่ายังไม่ค่อยดี

• ภาษาไทย ยังมีแปลกๆ ไม่เนียนเหมือน XP
• มันช้ากว่า XP จริงๆนะ –*- (เครื่องผมแรม 3G.. ไม่ใช่ iPhone นะ)
• หาอะไรไม่ค่อยเจอ ทำอะไรไม่ค่อยถูก (แต่เดี๋ยวพอชินก็คงดีเอง)
• ลงโปรแกรมสองโปรแกรมพร้อมกันไม่ได้ ! มันจะไม่ยอม และก็โง่พอที่จะทำให้เจ๊งไปทั้งคู่เลย.. (ทำไมเมิงไม่หยุดไอ้ตัวทีหลังไว้ก่อนฟะ เซ็งเป็ด…)
• Windows Live Writer ม่ามช้าและกระตุกเหมือนเดิม (ไม่เกี่ยวกะ Windows 7 +_+ )

ปิดท้ายด้วย Information..

Using Windows 7 Ultimate : 7600.16385.090713-1255 คร้าบ..

เพลง : ขอบใจนะ
ศิลปิน : แพรว คณิตกุล
อัลบั้ม : DIY by Narongvit

ข้อความที่เธอเคยส่ง อะไรที่ทำให้ฉัน
แสดงถึงความเป็นห่วงและสนใจ
เพิ่งรู้ว่ามันลำบาก ไม่เป็นตัวเธอใช่ไหม
เหนื่อยไหม ต้องทำอะไรอย่างนี้

อย่ายื้อ…ให้เหนื่อยใจ หากเธอไม่เป็นตัวเอง
อย่าฝืน…ทำต่อไป อีกเลย เพื่อให้เรารักกัน

ขอบใจนะ ที่ครั้งนึงเธอเคยยอมฝืนใจตัวเอง
ขอบใจนะ ฉันรู้ว่าเธอทำดีที่สุดแล้ว
อย่างน้อย ครั้งหนึ่ง ที่พยายามทุ่มเท
อดทนให้กัน แค่นั้นก็ดีมากมาย

อย่าโทษว่าตัวเธอผิด อย่าคิดว่าเป็นเรื่องร้าย
อย่ากลัวถ้าเธอจะปล่อยมือฉันไป
กลับไปเป็นเธอคนเก่า เก็บความทรงจำนี้ไว้
ได้ไหม…ฉันขอให้เป็นอย่างนั้น

อย่ายื้อ…ให้เหนื่อยใจ หากเธอไม่เป็นตัวเอง
อย่าฝืน…ทำต่อไป อีกเลย เพื่อให้เรารักกัน

ขอบใจนะ ที่ครั้งนึงเธอเคยยอมฝืนใจตัวเอง
ขอบใจนะ ฉันรู้ว่าเธอทำดีที่สุดแล้ว
อย่างน้อย ครั้งหนึ่ง ที่พยายามทุ่มเท
อดทนให้กัน แค่นั้นก็ดีมากมาย

…

ขอบใจนะ

idea เจ๋งดี แต่ยังไม่ว่างลอง

เพิ่งไปเจอ เลยเอามาแปะไ้ว้ก่อน หุหุ

ไว้ไปลองแล้วจะมาเล่าให้ฟัง..